|
ช่วงที่ห่างหายไป ไม่ได้มาอัพเดทกันเลย เพราะยุ่งๆกับต้อนรับแขกตอนปลายสัปดาห์ที่แล้ว มีทั้งเรื่องกินๆๆๆๆ และเรื่องลูกๆๆๆๆ ขนาดแขกกลับไปแล้ว เรื่องลุกยังไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องกินนี่ซิ หยุดไม่ได้แล้ว พุงป่องตั้งแต่เค้ามากัน จนตอนนี้พุงยังไม่ยุบเลย ที่ไม่ว่างมาอัพได เพราะว่าเดินเข้าเดินออกครัวนี่แหละ ฮ่าๆๆๆ
มาเล่าเรื่องที่หลานสาวซาซ่า ทั้งสองคนมาเยี่ยมหนุ่มหล่อสาวเปรี้ยวของบ้านเราให้ฟังกันดีกว่านะคะ เรื่องอาจจะยาวนิดนึงนะ วันศุกร์ที่ 23 พค.08 จอยบอกว่าจะออกเดินทางจากคอนเนคติคัตประมาณบ่ายๆ วันพฤหัสบดี อาจจะถึงบ้านเราเช้าตรู่วันศุกร์ แต่เอาเข้าจริง เจฟกลับมาบ้านขอพักเอาแรงก่อน อาจจะออกเย็นๆ อิชั้นว่าก็ดีเหมือนกัน เพราะไม่อยากตื่นลงมารับแขกทั้งขี้ฟัน อิอิ เห็นว่าออกกันมาประมาณ 6 โมงเย็น วันพฤหัส พอเช้าวันศุกร์ บ้านเราก็ตื่นกันเร็วอยุ่แล้ว ปรกติลูกจะเป็นคนปลุกแม่ ส่วนพ่อนั้นลุกจากเตียงตั้งแต่ 6-7 โมงเช้าทุกวัน อิชั้นช่างทำหน้าที่เมียสมคำโบราณจริงๆ "นอนก่อน ตื่นที่หลังสามี" อิอิ แต่เช้าวันนี้ อิชั้นตื่นเต้น เลยตื่นมาก่อน เพื่อลงมาเก็บกวาดบ้านในส่วนที่ไม่สามารถทำได้เมื่อคืน และตอนที่ลูกๆเล่นอยู่ เลยต้องมาเช็คความเรียบร้อยซะหน่อย พอ 8 โมงกว่าแล้ว ยังไม่มีแวว ว่าเค้าจะมาถึงกัน เลยโทรไปถาม จอยบอกว่าขับรถอยู่ เค้าบอกมาหล่ะว่าถึงตรงนั้นตรงนี้แล้ว อิชั้นก็ไม่ค่อยรู้หรอกว่าตรงไหน รู้แต่ว่ายังไม่เข้าเขตเคนตักกี้เลย พอสิบโมงกว่าก็โทรไปหาอีก ปรากฎว่าหล่อนขับหลง ดันขับกลับไปทางตะวันออก ย้อนกลับไปทางบ้านตัวเองซะนี่ เลยต้องขับกลับมาใหม่ กว่าจะมาถึงบ้านอิชั้น ปาเข้าไปเที่ยงกว่า พอมาถึงกันแล้ว พวกเราก็ออกไปรับกันหน้าบ้าน คุณลูกชายอิชั้นก็ยังอายๆ จะแอบอยู่ข้างบน แต่พอบอกว่า อลิซาเบธมีของเล่นมาฝาก แค่นั้นแหละ เลยวิ่งลงมาทันที
พอเจอหน้ากัน ก็เลยบอกให้กอดทักทายกัน ลูกชายอิชั้นก็ยังเขินๆอยุ่ แต่ลูกสาวบ้านนั้นซิ เข้ามากอดซะแน่ แล้วก็จูงมือกันเข้ามาเล่นของเล่นในบ้าน ส่วนคุณลูกสาวของอิชั้น ปรกติแล้ว เค้าจะร้องไห้ เวลาไปไหนมาไหน แล้วมีผู้หญิงมาทัก มาจ้องหน้าเค้า แต่ถ้าเป็นผู้ชาย เค้าจะไม่ร้อง แต่คราวนี้แปลก น้าจอยเข้ามาทัก เข้ามาอุ้ม ก็ไปกับเค้าซะงั้น แต่กับลุงเจฟ กลับร้องแหะ แต่ยัยซ่าเล้กนี่ ไม่ได้เลย ไม่เอาใครเลย ร้องไห้ ให้แม่อุ้มตลอด อิชั้นมีเรื่องจะแฉหลานสาวเทเรซ่าคนนี้ค่ะ หลังจากที่ทำความสนิทสนมคุ้นเคยระหว่างลูกๆกันแล้ว ยกเว้น ยัยซ่าเล็ก ทานของว่างมื้อเที่ยงกันเรียบร้อย พักผ่อนกันพอสมควรแล้ว บ่ายแก่ๆ เราก็พากันออกไปพาร์ก ปล่อยให้ไมเคิล และอลิซาเบธเล่นกันได้พักใหญ่ อากาศก็ชิลล์ๆ เราก็กลับกัน เพื่อจะมาทำมื้อเย็นทานกัน พอมาถึงบ้านจอยเกิดอาการเจ็บหัวนมข้างนึง ซึ่งเจ็บมาเป็นเดือนล่ะ คิดว่าจะหายเอง แต่ก็ไม่หายและวันนี้เกิดเจ็บมากขึ้นจนทนไม่ไหว เลยต้องไปหาคลีนิคใกล้ๆบ้าน เกริ่นมาตั้งนาน เริ่งมันเริ่มจากตรงนี้แหละค่ะ ตอนแรกจิมขับรถนำจอยกับเจฟไป ทิ้งให้อิชั้นอยู่กับลูกๆหลานๆทั้ง 4 ดีหน่อยที่ไมเคิลกับอลิซ เล่นกันได้ดี ยังไม่มีการแย่งของเล่นกัน แมรี่ก็ไม่งอแง เทเรซ่าก็หลับอยู่ในคาร์ซีส (ตั้งแต่อยู่ในรถ จนเข้าบ้านคุณเธอก็ยังไม่ตื่น) ซักพักพอจิมกลับมาคนเดียว เทเรซ่าก็เริ่มตื่น พอไม่เหก็นแม่ก็เริ่มร้องหาแม่ แต่ยังไม่รุนแรง
ซักพักแม่โทรมา อิชั้นก็บอกไปว่ายังไม่มีอะไรรุนแรง อิชั้นคงรับมือได้ แต่ขอให้กลับมาไวๆก็แล้วกัน วางสายไปได้แป๊บเดียว เทเรซ่าออกฤทธิ์ ร้องไห้ใหญ่เลย เอาไม่อยู่แล้ว คุณเธอไม่เอาใครจริงๆ จับให้กินนม (จากเต้าของอิชั้นนี่แหละ) ก็เงียบไปซักพัก พออิ่ม แล้วนึกขึ้นได้ว่าไม่ใช่แม่ตัวเอง ก็ร้องไห้ใหม่รอบพาเดินเล่น ร้องเพลงกล่อมยังงัยก็ไม่เงียบ เลยต้องพาหลบขึ้นไปข้างบน ให้จิมดูแลลูกๆและอลิซ ดีที่ทุกอย่างข้างล่างสงบดี แมรี่ไม่ร้อง ไม่หิวนมแม่ แต่พ่อก็ป้อนข้าวให้เค้าด้วย ส่วนเหตุการณ์ข้างบนยังดุเดือดอยุ่ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ เวลาผ่านไปเกือบชม. แต่อิชั้นรุ้สึกว่านานเป็นชาติเลย เครียดซิค่ะ หลานร้องไม่หยุด ไม่รู้จะทำงัย คราวนี้นมก็ไม่เอา ร้องเพลงก็ไม่ฟัง คุณเธอเล่นทั้งร้องทั้งกรี๊ดนี่นา เลยโทรหาจอย ถามว่าจะกลับมารึยัง เธอว่า หมอยังไม่เข้ามาเลย คนเยอะมากๆ หมอมีคนเดียว และช้ามากๆด้วย พอไม่มีตัวช่วยอื่นใด ก็ต้องช่วยตัวเองซิค่ะ แหม ลูกตั้งสองคนแล้ว กับหลานอีกคน จะเอาไม่อยู่เชียวเหรอ ขอบอกว่างานนี้สาหัสมากๆค่ะ คุณเธอไม่มีทีท่าว่าจะสงบเลย บ่นในใจออกมาดังๆว่า ร้องไห้อย่างนี้ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ ลูกเอ้ยย โอ๋ๆๆๆ อย่าร้องๆๆๆๆๆ แต่ก็ไร้ผล จนเวลาผ่านไปชม.กว่า เริ่มให้กินนมใหม่ ก็เริ่มหลับ สงสัยคงเพลีย เงียบไปอีกซักพัก อิชั้นก็จะพาลงนอนบนที่นอน เพราะเริ่มเมื่อยแขน ก็แหม ตัวไม่ใช่เบาๆ (เห็นรูปเทียบกับแมรี่ก็คงเดาออก) พอเริ่มวางเท่านั้นแหละ คุณเธอก็ตื่น แล้วงัยหล่ะ เห็นหน้าแล้วไม่ใช่แม่นี่ ร้องอีกซิคะท่าน ทั้งกล่อมทั้งร้องเพลง ระหว่างนั้นก้เดินดูที่หน้าต่าง ภาวนาให้รถแวนสีเขียวมาจอดหน้าบ้านด้วยเถิดดดดดดด จนแล้วจนรอดก็ไม่มี เลยคิดว่า อีก15นาทีจะโทรไปหาแม่มันอีก ถ้าหมอยังไม่มาตรวจ จะบอกให้กลับมาบ้านเลย ไม่ต้องตรวจมันแล้ว รอหมออยู่ชม.กว่า อย่างนี้ไม่ไหวนะ (ด่าหมอๆ) คนที่จะตายหล่ะคืออิชั้น ไม่ใช่ว่าเหนื่อยหรอกนะเลี้ยงหลานเนี๊ยะ แต่เหนื่อยแทนหลานต่างหากหล่ะ เกือบสองชม. ร้องตลอดเลย สงสารมากๆ ซํกพัก จิมหลอกให้ดีใจ ว่าจอยกับเจฟกลับมาแล้ว แต่ในใจอิชั้นคิดว่าจะใช่เหรอ เพราะเมื่อกี้เพิ่งชะโงกดูทางหน้าต่าง ยังไม่มีรถมาจอดเลย (สงสัยไปจอดหลังบ้าน ดีใจๆ) แต่ปรากฎว่าแห้วค่ะ จิมเห็นผิดคัน เอาหล่ะซิ คุณเธอร้องอีกรอบ คราวนี้นมเนิมไม่สนแล้ว ก็เลยต้องรองเพลง เอบีซี เออ เงียบเว้ย ซักพักก็หลับ พอหลับ ก็พยายามจะวางลงนอนอีก ก็ยังคงร้องเพลงกล่อมไปเรื่อง เอบีซี จากทีมีแค่ 26 ตัว อิชั้นร้องไปได้เกือบพันตัวแล้ว คราวนี้ก็ยอมนอนลงให้กล่อมซะดีๆ ซักอึดใจ แม่มันก็มา โอ้ สวรรค์ของอิชั้นกลับมาแล้ว และน่าจับตีก้นมั๊ยหล่ะ พอแม่มา ป้อนนมให้จนอิ่ม คุณเธอก็มานั่งหน้าแป้นแล้นอยู่บนไฮแชร์เล่นของเล่นอยุ่ใกล้ๆแม่ ขณะผู้ใหญ่นั่งกินข้าวกันเนี๊ยะ อารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้ ไม่มีคราบยัยอ้วนกับคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่เลย แสบจริงๆ อีกเรื่องนึงคือ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา จนแมรี่มีฟันล่าง 2 ซี่แล้วเนี๊ยะ ลูกสาวอิชั้นยังไม่เคยกินนมแล้วกัดหัวนมอิชั้นเลยนะคะ แต่ยัยซ่าเล้กนี่เป็นใครจ๊ะ ทั้งดุด ทั้งกัด ทั้งดึง โอ้ย เจ้บจริงๆ และคืนนั้นก็หลังอาหารเย็นที่อิชั้นทำให้แขกทาน ก็จบลงด้วยความอ่อนเพลียกันทั้งบ้าน เก็บแรงไว้ลุยกับลูกในวันต่อไป
เราได้โทรหาพี่สาวคนนึง เพื่อนัดแนะที่จะได้เจอกัน แต่จนแล้วจนรอด เราก็ไม่ได้เจอกันอยู่ดี ด้วยธุระ และหน้าที่ รวมถึงสุขภาพของลูก ลูกต้องมาก่อนเสมอ โอ๋กับจอยเข้าใจดีค่ะ พี่ไม่ต้องคิดมากนะคะ ว่ากลัวจะทำให้เราเสียแพลนที่วางไว้ เราสองคนไม่ได้ซีเรียสเรื่องนั้น อีกอย่าง เราเองก็ไม่ได้มีแพลนจะทำอะไรอยู่ แค่ถ้ามีโอกาสก็อยากเจอพี่กับครอบครัวเท่านั้นเองค่ะ ไว้โอกาสหน้านะคะ หวังว่าเราคงจะได้เจอกัน ก่อนที่พี่จะย้ายบ้านไปอยู่รัฐไกลๆ จะเจอกันลำบากขึ้นไปอีก
วันเสาร์ 24 พค.08 อย่างที่บอกไว้ว่าเราไม่ได้ไปเจอพี่สาวคนนั้น เราก็มีกิจกรรมอย่างอื่นมาให้ลูกๆไม่เบื่อกัน คือการออกไปพิพิธภัณฑ์เด็ก ออกกันสายหน่อย บอกแล้วว่า สบายๆไม่เร่งรีบ ให้ลูกๆเข้าไปเล่นไปเดินดูกันจนจุใจแล้ว เราก็กลับบ้าน เพื่อมาทำอาหารเที่ยงกันที่บ้าน เพื่อทานตอนบ่าย นั่นก็คือ ข้าวเหนียวส้มตำ หมูย่าง ลาบ โอ้ยยยย อิ่มมากๆขอบอก อิชั้นนี่กินกันให้พุงแตกกันไปข้างหนึ่ง และนี่แหละคือจุดเริ่มต้นของพุงป่องไม่ยอมยุบ จนกระทั้งวันนี้ เพราะตอนนี้ทำส้มตำเป็นเองแล้ว พอมีมะละกอเหลืออยุ่ ก็เลยทำกินมันทุกวัน จนมะละกอหมดนั่นแหละค่ะ แต่ช้าก่อน ถึงมะละกอหมด ก็รู้สูตรทำไก่ย่างอีก คราวนี้ก็นึ่งข้าวเหนียวกินอีก แล้วพุงจะยุบลงมั๊ยนั้น
วันอาทิตย์ที่ 25 พค.08 วันนี้ก็วันแห่งการกินอีกค่ะ มื้อเช้าเริ่มด้วยแพนเค้กซํนเดย์ พักซักแป็บ เอาลูกหลับกันแล้ว สามีแอบไปหลับห้องใครห้องมัน (ถ้าหลับห้องเดียวกัน มีหนาวในหน้าร้อนแน่ๆ อิอิ) ภรรเมียก็ลงมาจัดการกับอาหารจะเอาไปปิคนิค วันนี้เสนอ ปอเปี๊ยะสด เตรียมปอเปี๊ยะใส่ถาด เอาผ้าเปียกคลุมไว้ เตรียมตะกร้าและอุปกรณ์เรียบร้อย ขนขึ้นรถได้ ออกจากบ้านประมาณ เกือบบ่าย3 ก็ออกกันไปพาร์ก แวะซื้อแฮปปี้มีลให้เด็กๆ พอขับรถออกมาจากแม็คฯ จิมก็ถามอิชั้นว่าเอาถาดปอเปี๊ยะมารึยัง เออ ลืมสนิทเลย ยังวางอยู่ที่เคาน์เตอร์ในครัว ยุ่งๆกับขนของขึ้นรถ แต่ลืมถาดอาหารได้งัยเนี๊ยะ กำลังตัดสินใจว่าจะไปพาร์กก่อนแล้วจิมค่อยกลับมาเอาเองคนเดียว หรือจะวนรถกลับไป คือถ้าวนรถกลับไปตอนนี้ เจฟก็ต้องขับตามไปบ้านด้วย จะโทรบอกให้ไปพาร์กกันเองก่อน ก็คงไปกันไม่ถูก เลยตัดสินใจไปพาร์คก่อน พอไปถึงที่พาร์ก คนเยอะมากๆ เหมือนมีปาร์ตี้สองงานเลย และไม่เคยเห็นมาก่อนเลยว่าสนามเด็กเล่นจะมีรถจอดล้นเข้ามาในสนามหญ้ายังนี้ แต่เราโชคดี ที่มีโต๊ะปิคนิคเหลืออยู่ตัวนึง อยู่ไม่ใกล้สนามเด็กเล่นเกินไปด้วย แต่ถึงยังงัยก็ยกเคลื่อนได้อยู่ดี เพราะเราสาวไทย ต้องการนั่งใต้ร่มไม้ ไม่ใช่กลางแดดจ๊ะ แล้วก็ปูเสื่อเพื่อให้เด็กๆได้นั่งได้คลาน และจิมก็รับหน้าที่กลับไปเอาถาดปอเปี๊ยะสดมา ระหว่างรอ เราก็นั่งกินมะม่วงน้ำปลาหวานไปพลางๆ ยุติธรรมมากๆ
พอปอเปี๊ยะมาถึง ก็จัดการลงมือรับประทานกัน ไม่เกรงใจคุณพี่ๆที่นั่งพักผ่อนบนเก้าอี้สนามใกล้ๆกันเลย ไม่รู้ว่ากลิ่นน้ำราดปอเปี๊ยะจะแรงไปเตะจมูกคุณพี่เค้ามั๊ย เห็นมองมาทางพวกเราบ่อยๆ แต่มองแบบยิ้มๆนะ จิมทานได้อันสองอันก็อิ่ม แถมยังต้องไปคอยดูไมเคิลกับอลิซอีก และก็ทยอยกันอิ่ม เจฟก็ไปไล่ตามอลิซเหมือนกัน จอยก็ตามถ่ายรูปหลานๆ ส่วนอิชั้น ยังไม่อิ่มค่ะ ทำมายี่สิบสี่อัน อิชั้นกินไปเท่าไหร่ไม่รู้หล่ะ รู้แต่ว่า หลังจากที่คนอื่นอิ่มกันแล้ว เหลือในถาด 3-4 อัน อิชั้นก็จัดการซิ ก็มันอร่อยนี่ ไม่ได้กินซะนาน พอเริ่มเย็นลงหน่อย ลูกๆเริ่มหน้าแดงจัดกันแล้ว ก็กลับบ้านกัน มาทำกับข้าวให้สองหนุ่ม เพราะอิชั้นกับจอยยังอิ่มอยู่ กะว่าจะไม่ทานมื้อเย็น แต่รอทาข้าวเหนียวทุเรียนกับข้าวเหนียวมะม่วง (แล้วจะบ่นทำไมว่าพุงไม่ยุบ เนี๊ยะ)
วันจันทร์ที่ 26 พค.08 วันเกิดน้องสาวคนเล็กของอิชั้น และครบ 10 เดือนของแมรี่ด้วย หลังจากกวันนั้น 2 วัน อิชั้นโทรหาคุณแม่ที่เมืองไทย คุยไปคุยมา พอบอกว่าโทรไปอวยพรวันเกิดจูน แม่ถามกลับมาว่า เมื่อไหร่ คือลืมวันเกิดลูกสาว ว่างั้น อิอิ แต่ก็ว่าไม่ได้ เพราะ แม่เองก็เพอ่งกลับมาจากเยี่ยมยายที่ใต้ คืนวันที่ 25 มีอะไรหลายอย่างต้องทำ เลยหลงลืมไปบ้าง ก็ต้องเข้าใจนะจูนนะ อิอิ วันนี้จอยกับเจฟ ก็ต้องเตรียมตัวกลับบ้านแล้ว สำหรับอาหารประจำวันนี้ ขอเสนอ ปอเปี๊ยะเวียดนาม อร่อยเหาะอีกแล้วครับท่าน และเหมือนเดิม คนกวาดถาดก็คือ อิชั้นค่ะ เก็บ 4 อันสุดท้าย ก็มันอร่อยจนหยุดไม่ได้นี่ค่ะ พอซักบ่าย 3 เราก็เตรียมตัวออกกัน จอยเตรียมตัวกลับบ้าน อิชั้นก็เตรียมตัวกลับไปเยี่ยมพ่อแม่จิมที่บ้าน เพราะเค้าเพิ่งกลับจากพักกร้อนที่ฮิวตันเฮด เมื่อวันอาทิตย์ อีกอย่างจอยกับเจฟต้องขับรถผ่านทางบ้านพ่อแม่จิมอยู่เลย เลยถือโอกาสไปแวะทักทายพูดคุยแป็บนึง อีกอย่างก็เป็นการดีด้วย ที่เราได้ออกจากบ้าน เพราะถ้าร่ำลากันที่บ้าน ไม่เป็นอันต้องกลับกัน เพราะไมเคิลไม่ยอมให้เพื่อนกลับบ้านแน่ๆ แต่ถ้าไปบ้านปู่ย่า อย่างน้อยยังดึงความสนใจเค้าไปได้บ้าง จะได้ไม่เศร้าเกินไป
การมาเจอกันอีกครั้งของไมเคิลและอลิซ ในครั้งนี้ อิชั้นกับจิมเห็นว่าต่างคนต่างโตกันขึ้นมาก ถึงแม้จะมีการห่วงของเล่นบ้าง หรือครอบครองของเล่นบ้างก็ถือว่าเป็นธรรมดาในเด็ก แต่ที่แตกต่างไปจากเมื่อ 8 เดือนที่แล้ว คงเพราะคุยกันรู่เรื่องมากขึ้น แบ่งกันเล่นมากขึ้น แต่ที่อิชั้นกับจิมเห็นอย่างนึงก็คือ ความแตกต่างระหว่างที่ไมเคิลเล่นกับอลิซ กับตอนที่ไมเคิลเล่นกับ สองสาวลูกน้องชายจิม(4 ขวบครึ่ง กับ 5 ขวบครึ่ง) ต่างกันโดยสิ้นเชิง กับสองคนนั้น เล่นก็เหมือนไม่ได้เล่น ถ้าไปบ้านเค้า เค้าหวงของ ก็เป็นธรรมดา แต่ในเมื่อมาบ้านเราซิ สองคนนั้นกลับมาครอบครองของเล่นไมเคิลซะเอง ลูกชายเราเองก็อยากจะทำตัวเป็นเจ้าบ้าน เป็นเจ้าของของเล่น อยากบอก อยากเล่า ว่าของเล่นชิ้นนี้เล่นยังงัย มันชื่ออะไร มันทำอะไรได้บ้าง แต่สองคนนัน้ไม่เคยฟัง ไม่เคยสนใจ ได้ของเล่นแล้วก็เอาไปเล่นกันสองคน หรืออาจจะคนเดียว เพื่อไม่ต้องมีการตบตีแย่งของกันเอง เลยทำให้ลูกชายเราเสียเซลฟ์ไปเลย แทนทีมีเพื่อนมาบ้านแล้วจะเล่นกับเรา กลายเป็นว่ามาแย่ง แฃ้วไม่สนใจจะเล่นกับเราด้วย อิชั้นก็สงสารลูกซิ เลยต้องลงมานั่งเล่นกับลูก หรืออย่างเวลาออกไปเล่นข้างนอกก็เหมือนกัน ยิ่งเดี๋ยวนี้ไม่มีการ take turn เหมือนเมื่อก่อนนะ แต่ก่อนนี้ พ่อแม่เด็กสองคนนั้น จะคอยบอกว่า ตอนนี้ตาใครๆ ให้ผลัดกัน แต่เดี๋ยวนี้เค้าไม่เป็นงั้น เค้าจะเลี้ยงลูกแบบแยกลูกคนโตของพ่อ ลูกคนเล้กของแม่ไปเลย และแม่ก็อ้วนมาก ไม่สามารถวิ่งไล่ตามลูกได้ เพราะฉะนั้นเป็นหน้าที่พ่อที่ต้องคอยเล่นกับลูก เวลาเล่นกันนอกบ้าน ทีนี้ คนโตจะมีนิสัยขี้วีน และ mean girl กับน้องสาวบ่อยๆ และพ่อก็จะเข้าข้าง คอยแต่จะบอกให้ลูกสาวคนเล็กให้หยุดโวยวาย อย่าแย่งพี่ ให้ไปเล่นอย่างอื่นก่อน มีอยู่ครั้งนึง มาเล่นที่บ้านเรา ก็มาต่อรางรถไปโทมัสกันเป็นวง แล้วก็มีรถไฟใส่ถ่าน วิ่งกันคนละตัว แล้ววางกันคนละจุด ให้วิ่งตามๆกัน แต่ของน้องแบตฯแรงกว่า เลยวิ่งมาจ่อท้ายคันของพี่สาว พี่สาวก็กลัวว่าจะมาชนคันตัวเอง เลยหยิบเอาของน้องออกจากราง น้องก็เริ่มไม่พอใจ ก็เลยเอามาวางวิ่งดักหน้า พี่สาวก็เอาออกอีก แถมใส่อาการด้วยนะ พอหลายครั้งเข้า น้องสาวก็ต้องโวยวายซิ พอส่งเสียง พ่อก็ดุเอา บอกให้เงียบๆ ใครจะเงียบไหว เป็นอิชั้นถูกแกล้งอย่างนี้ก็ไม่เงียบหรอก คือพ่อเค้าทำอย่างนี้หลายครั้ง โดยไม่สนใจจิตใจลูกสาวคนเล้กเลย ตามใจแต่คนโต คือพยายามไม่ให้คนโตโกรธ เพราะถ้าหล่อนโกรธขึ้นมา จะอาละวาดกรี๊ดร้องจนใครก็เอาไม่อยู่ ถ้าคนเล็กดื้อจนพ่อเอาไม่อยู่ พ่อก็จะเรียกแม่ บอกให้มาจัดการกับลูกสาวคุณด้วย ส่วนคนเล้ก นิสัยจะแมนๆหน่อย คือถ้าพ่อบอกไม่ให้เล่นไม่ให้แย่งพี่ เค้าก็ไม่แย่ง ก็ไปหาอะไรเล่นใหม่ได้ แต่ติดจะพูดมาก พูดเก่ง พูดไม่หยุด แม้แต่บนโต๊ะอาหารแม่บอกให้หยุดพูด และกินข้าว ก็หยุดได้แค่อึดใจเดียว และก็พูดอีกไม่หยุด แต่คนโตนี่ ถ้าไม่ได้อะไรดั่งใจ คุณเธอไม่เหมือนคนเล้ก เธอจะกรี๊ดร้อง คือยังงัยต้องเอาให้ได้ จะร้องจนกว่าจะได้หล่ะ แต่เห็น มีนๆ กับน้อง อย่างนี้แต่เธอเป็นหัวหน้าห้อง ของที่รร.นะคะ ตอนนี้เรียนพรีสคูล ปีหน้าคงขึ้น อนุบาล1 เล่านอกเรื่องมาซะนาน ทีจริงอยากจะบอกว่า อลิซ เป็นเพื่อนเล่นที่ดีของไมเคิลค่ะ มาวันแรกนะ เล่นกันแบบเงียบๆ ไมเคิลก็จะเล่าจะบอก อะไรต่ออะไรให้ฟัง รุ้เรื่องบ้าง ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง แต่อย่างน้อยอลิซก็ยังนั่งเล่นกับไมกี้ เล่นกันดีไม่แยกวงไปไหน
แต่พอคุ้นเคยกันแล้ว คุณเธอเริ่มเป็นเหมือนแม่คนที่สองของไมเคิลค่ะ อิชั้นพูดอะไร ห้ามอะไรไมเคิล คุณเธอ สั่งตามทันที เหมือนเป็นเลขาอิชั้นไปในตัว ถ้าอิชั้นบอกให้ไมเคิลหยุดวิ่งรอบบ้าน คุณเธอก็จะวิ่งตาม และบอกให้ไมเคิลหยุดๆๆๆๆ จะหยุดบอกก็ต่อเมื่อไมเคิลทำตามหล่ะค่ะ ถ้าไม่หยุดเหรอ ก็จะวิ่งบอกวิ่งตามกันอย่างนั้น กลายเป็นว่า จากคนวิ่งแค่คนเดียว กลายมาเป็นสองคนซะงั้น อิชั้นเลยต้องบอกอลิซว่า ไม่เป็นไรๆ อลิซ เดี๋ยวป้าจัดการเอง นั้นแหละ ถึงได้เงียบลง แต่ก็ไม่นานหรอก ก็เอาใหม่ ของเล่นนี่ไม่ต้องพูดถึง เก็บลงตะกร้าไม่ได้เลย เดี๋ยวก็คว่ำมาเล่นกันใหม่ล่ะ จากที่เก้บบ้านสะอาดไว้รับแขก พอแขกตัวเล็กมา ไมเคิลมีเพื่อนเล่น ของเล่นก็ไม่ต้องเก็บหรอกค่ะ ปล่อยไว้งั้นแหละ อิชั้นไปสนใจกับอาหารในครัวดีกว่า ปล่อยให้เป็นเรื่องของเด็กๆไป
เฮ้อ จบซะที
บ๊ายบายค่ะ
ตอนนี้ชอบเพลงนี้จัง โฆษณาน่ารักเน๊าะ
|
Comments
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
