42.หายไปเป็นอาทิตย์เล้ยยยยยยย...แม่คุณ
เฮอะๆๆๆ หายไปนาน เลยเริ่มต้นไม่ถูกเลยค่ะ เล่าเท่าที่จำได้หล่ะกันเน๊าะ นึกเรื่องไหนได้ก่อนก็เล่าก่อน อาจจะไม่ต่อเนื่องกันนะคะ ต้องใช้ความสามารถในการลำดับเรื่องกันเอาเอง ฮ่าๆๆ
ย้อนไปเมื่อวันพฤหัสบดีก่อนโน้นเลยนะคะ ตอนเช้ามีคลาสของไมกี้ ที่ห้องสมุด วันนี้ก็ได้ทำอาร์ตเวิร์คเช่นเคย แต่เอาไปโชว์ปู่กับย่าซะแล้ว ยังไม่ได้ถ่ายรูปเอามาให้ดูกันเลย ตอนนี้ความขี้อายในคนหมู่มากของไมกี้ลดๆลงไปแล้วค่ะ ถ้าเป็นเมื่อก่อน อย่างตอนไปเล่นที่พาร์ค ถ้ามีคนเด็กคนอื่นมาเล่นใกล้ๆ เค้าก็จะอาย และแอบๆ ไม่กล้าเล่นอีกเลย แต่จะคอยสอดส่องว่าพวกเค้าเล่นอะไรกัน และก็ค่อยเนียนๆออกมาเล่นกับพวกเค้า
ขอบคุณน้าจอย น้าเจฟ อลิซ และเทรซ่า สำหรับโคมไฟนะครับ แต่ตอนนี้ไม่ค่อยกลัวไม่ค่อยอายแล้ว ยิ่งเวลาไปห้องสมุด จะเข้าไปนั่งใกล้ๆกับคนเล่านิทานเลย บางทีก็ยืนติดกับเค้า ยืนไปดูรุปใกล้ๆ หรือบางทีก็มุดโต๊ะเล่น แม่นะ ก็พยายามบอกให้นั่งลง บอกให้หยุดเดิน หยุดเล่นซะที อย่างน้อยก็ดีที่เค้าไม่ส่งเสียงดังหรือพูดมาก ให้คนอื่นรำคาญ แม่เองก็ไม่อยากตะโกนเรียกบ่อยๆกลัวคนอื่นจะรำคาญยัยแม่คนนี้มากกว่า เลยต้องปล่อยเค้า แหม ก็มันคลาสของเด็กๆมันเน๊าะ เด็กบางคนส่งเสียงพูดมาก น่ารำคาญกว่าลูกเราอีก ฮ่าๆๆ เข้าข้างลูกตัวเองสุดฤทธิ์...ใช้ไม่ได้ๆ พอหลังจากคลาสไมกี้ เราก็บึ่งรถไปคลาสของแมรี่ อีกสาขานึง คลาสนี้ต้องเข้าไปในห้อง ไมกี้ก็เข้าไปด้วย บอกให้มานั่งด้วยกัน เค้าก็ไม่ยอม เค้าจะนั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างๆห้อง คลาสเริ่มไปได้ซัก 10 นาที คุณลูกชายอิชั้นออกอาการ เค้าเริ่มร้องไห้แบบไม่รู้สาเหตุ ปลอบยังงัยก็ไม่หยุด ให้มาเล่นกับน้องก็ไม่ค่อยจะยอม คิดว่าเค้าคงจะเหงา เพราะไม่มีเพื่อนรุ่นเดียวกับเค้าเลย สงสารลูกมากเลย
เลยคิดว่า อาจจะไม่ไปคลาสของแมรี่แล้ว เลือกไปคลาสของไมกี้อย่างเดียวก็ได้ เพราะแมรี่เอง ก็ได้เต้นๆร้องๆในคลาสของไมกี้เหมือนกัน และอีกอย่างตอนนี้แมรี่เองก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมาด้วย จากแต่ก่อน เวลาเจอคนแปลกหน้า มาคุยมาจ้องด้วย เค้าก็จะร้องไห้ปากสั่นปากเขียวเลย แต่เดียวนี้ ถึงแมรี่จะไม่ยิ้มตอบไป แต่ก็มองเฉยๆ ไม่มีร้องไห้ ไม่มีหนีคนแปลกหน้าอีกแล้ว ตอนเย็นเราก็ไปบ้านปู่ย่ากัน เพราะวันศุกร์มีปาร์ตี้ 4 of July มีพ่อแม่จิม ,ครอบครัวเรา กับครอบครัวน้องชายจิม เด็กๆไม่ได้เล่นน้ำกันเลย เพราะอากาศแย่ๆ ครึ้มฟ้าครึ้มฝนอยู่ ส่วนอาหาร วันนี้ปิ้งบาร์บีคิวกัน ถุกใจอิชั้นมาก เพราะผักเยอะ พอหมักแล้วย่าง ก็จะออกรสหวานๆเปรี้ยวๆ อร่อยมากๆเลย แล้วเราก็กลับบ้านกันเย้นวันศุกร์นั้นเลย มาถึงบ้านก็ 2 ทุ่มพอดี วันเสาร์ ไม่มีอะไรพิเศษ ไม่ได้ออกไปไหนเลย อ้อ น้ำปลากับซีอิ๊วขาวหมดเกลี้ยง เลยออกไปร้านเอเชีย วันนี้คนมาช็อปกันเยอะ ต่อแถวยาวเลย และก็เจออะไรเยอะแยะเลย ทั้งฝรั่ง(ผลไม้) ผักบุ้ง มะละกอ แล้วอะไรอีกเยอะแยะ แต่ยังไม่ได้ซื้ออาหารสด เพราะยังไม่รู้ว่าซื้อมาแล้วจะได้ทำเมื่อไหร่ กลัวเสียของ ไว้วันหลังค่อยมาซื้อดีกว่า
บ่ายวันนึง ลงไปเล่นในการาจ พ่อนั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ เค้าเล่นๆอยู่ไม่รู้ว่าลงไปหลับในรถเข็นตั้งแต่ตอนไหน เพราะร้านนี้ อิชั้นเพิ่งรู้จัก ตอนย้ายมาบ้านใหม่นี่แหละ เมื่อก่อนตอนเข้าเมืองมาก็ไปอีกร้านนึง ต่อมาก็ไม่รู้ว่าย้ายไปอยู่ที่ไหน แต่ร้านนั้นเป็นแค่ร้านของชำคูหาเดียว และไม่มีอาหารสดเหมือนที่นี่ วันนั้นเลยได้แค่น้ำปลาตาปลาหมึกกับซีอิ๊วขาวตราเด็กสมบูรณ์มาอย่างละขวด วันอาทิตย์ ไม่ได้การณ์หล่ะ บอกคุณสามีว่า ไปร้านเอเชียอีกรอบนะ อยากกินผักบุ้งไฟแดง มาอยู่นี้ 4 ปี ได้ผัดกินหนนี้เป็นหนที่สองเองค่ะ หนแรก ได้ผักบุ้งมาไกลจากคอนเนคติคัตโน้น ซื้อมากำนึง ผัดกินได้ 2 มื้อ กินคนเดียว คุณสามีไม่กล้ากินด้วยเพราะเค้าไม่เคยเห็นผักแบบนี้มาก่อน ถึงจะเปิดดิกฯ ไทย-อังกฤษ เรียกชื่อ ผักบุ้งว่า convolvulus แล้ว เค้าก็บอกว่า ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยได้ยินผักชื่อนี้มาก่อน อย่าว่าแต่ผักบุ้งเลย แม้แต่ มังคุด mangosteen ถ้าไม่รู้จักกับสาวไทย และไม่เคยไปเมืองไทย ก็คงไม่ได้ยินชื่อนี้และไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาดแน่ๆ
พระอาทิตย์ดวงที่สอง...ดวงเดิมที่เคยเห็นเมื่อคราวก่อนหล่ะค่ะ อ้อๆ ร้านเอเชียน เจอมังคุดด้วย แต่เค้าตัดจุกที่เป็นกลีบๆออกหมดเลย และก็มีลิ้นจี่ กับลำไยด้วย ทุเรียนก็มี แต่เค้าแกะใส่กล่องเรียบร้อยแล้ว กล่องละสองเม็ดใหญ่ แต่ราคาตั้ง 5 เหรียญกว่าแหนะ ไม่คุ้มเท่าซื้อเป็นลูกมากิน วนจันทร์ พาไมกี้ไปสมุด วันนี้เป็นคลาสร้องเต้น เล่นตี(จังหวะ) เรื่องเต้นไม่ต้องพูดถึง ลุกชายอิชั้นยังคงไม่ยอมเต้นอยู่ดี แค่ยืนและทำไม้ทำมือประกอบนิดๆก็ถือว่าดีแล้ว แต่พอช่วงให้เล่น เดินจับมือเป็นวงกลม ก็ให้ความร่วมดี โดยเฉพาะช่วงสุดท้าย ที่เค้าเปิดเพลงให้พ่อแม่จับผ้าใบผืนใหญ่ รอบผืน แล้วให้เด็กๆไปอยู่ใต้ผ้าใบ เราก็เดินหมุนผ้าใบรอบๆ ยกขึ้นยกลงมาคลุมเด็กๆ เค้าก็กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ สนุกดี
วันอังคาร เป็นคลาสของแมรี่ ก็พาไมกี้เข้าไปอีก ลองดูซิว่าจะเป็นยังงัย คราวนี้ก็เข้าในห้องกิจกรรม เค้าก็ไม่ค่อยงอแงเท่าไหร่ แต่เราอยุ่กันได้ไม่นาน เพราะไมกี้เค้าปวดฉี่ ก็พาออกมาเข้าห้องน้ำ แล้วเค้าก็ไม่ยอมเข้าไปในห้องอีกเลย อยากเล่นของเล่นข้างนอกมากกว่า ชอบห้องสมุดสาขานี้จัง เพราะเค้าลงทุนเพื่อกกิจกรรมของเด็กๆดี อย่างที่เข้าวันนี้ เค้าก็จัดโต๊ะเตรียมของไว้สำหรับกิจกรรมช่วงบ่ายที่มีเด็กมาลงทะเบียนไว้ เห็นอุปกรณ์แล้วเค้าเต้มที่จริงๆ หลายๆครั้งที่มาคลาสของไมกี้ที่นี่ทุกวันพุธ อาร์ตเวิร์คหลังการอ่านหนังสือ เค้าก็ทำเป็นจริงเป็นจังมาก อย่างวันพุธนี้ คลาสของไมกี้ที่นี่ อ่านหนังสือเกี่ยวกับเรื่อง มด เค้าก็ให้ทำที่รองจาน เป็นกระดาษแล้วสานๆกัน พอทำเสร็จ ก็เคลือบด้วยพลาสติกให้ด้วย แถมด้วย อาหารที่ มด ชอบ (เด็กๆก็ชอบด้วย) คือ แครกเกอร์และช็อกโกแลตชิพ แจกเด็กๆให้มากินกัน แล้วกลับบ้านมาใช้ที่รองจานนะ และระวัง อย่าให้มดมาแย่งกินแครกเกอร์หล่ะ อิอิ
คลาสนี้แหละ ที่นั่งไม่เป็นสุข เพราะเห็นช็อคฯชิพ วางเรียงอยุ่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ลุกขึ้นเดินดูอยู่บ่อยๆ แม่เลยต้องตะโกนบอกว่า อย่าเพิ่งแตะนะลูก วันพฤหัสบดี(อีกครั้ง) วันนี้ไปคลาสของไมกี้ อีกสาขานึง สาขาใกล้บ้าน ที่นี่ก็ดี วันนี้อ่านหนังสือเกี่ยวกับปิคนิค เลยได้ทำตะกร้าปิคนิคกัน งานอาร์ตเวิร์ค ช่วงหลังๆนี่ แม่ช่วยไมกี้นิดๆหน่อยๆ เอง ในสิ่งที่เค้ายังงงอยุ่ อย่างตอนทำที่รองจาน เค้าก้เอากระสีขาวสอด(สาน)เอง โดยที่แม่ยกกระดาษเส้นสีแดงให้เค้าสอดได้ง่ายๆ และอย่างเรื่องทากาว หรือติดรูป เค้าบอกว่า I gonna do it by myself บ่อยๆเลย
พี่น้องรักกันนนนนนนนน...นานๆที เค้าจะขอเข้ามาถ่ายรุปคู่กับน้องด้วย ซึ่งยากมากที่จะได้รูปคู่แบบนี้ หรือแม้แต่รูปเดี่ยวๆก็ตาม
วันศุกร์ เราก็ไปอีกสาขา (วนเวียนกันอยู่ 3 สาขา ใกล้บ้านค่ะ) วันนี้มีคลาสของเด็ก 2-3 ขวบ แต่ไมกี้ไม่ยอมมานั่งด้วย เค้าอยากเล่นของเล่นมากกว่า อิชั้นเลยพาแมรี่แม่ร้องเต้นกับเค้าซะหน่อย แต่ก็สามารถมองเห็นไมกี้เล่นอยู่ในบริเวณนั้นด้วย วันนี้ มี แม่กับลูกเล็กๆและลูกอ่อน ไม่ค่อยเยอะนัก แต่ก็พอจะสนุกได้ แม่ๆก็ไว้ไล่จับลูกๆกันสนุก ฮ่าๆ ช่วง 4-5 วันที่ผ่านมา ตอนเย็นๆคุณสามีก็พาหัดขับรถ แถวๆบ้าน ไปพาร์คบ้าง โกรเชอรี่ใกล้ๆบ้านบ้าง ยังไม่กล้าให้อิชั้นออกถนนใหญ่ค่ะ แต่ก็ so far so good นะคะ ลูกๆก็สนุก โดยเฉพาะแมรี่ คุณเธอมั่นใจในฝีมือแม่มากๆ ป้องกันตัวเองไว้ด้วยการเอาเท้ายันเบาะหน้าไว้อย่างแข็งแรงทีเดียวค่ะ แม่จะเบรคแรงยังงัย ก็มั่นใจว่า คาร์ซีทหนูไม่คะมำแน่ๆค่ะ
|
Comments
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
